منتظریار

یازده ماه اسیر بود و بعد هم زنده به گورش کرده بودن. وقتی پیداش کردیم موهای سرش رو تراشیده بودن و همه‌ی ناخناش رو کشیده بودن، همه جای بدنش کبود بود و سرش هم شکسته. خانم‌های مسن نمی ذاشتن جَوونا برن توی غسّال خونه؛ وقتی هم که اومدن بیرون، قدرت تعریف کردن… بیشتر »

بعضی از بیمارای آسایشگاه طوری بودن که هیچ‌کس حتی طاقت دیدنشون رو نداشت، چه برسه به اینکه ازشون نگهداری کنه، ولی صدیقه می‌رفت اونا رو می‌شست و کاراشون رو انجام می‌داد و اصلاً هم از این کار ناراحت نمی‌شد. کلاً آدم پر دل و جرأتی بود، واسه همین هیچ وقت… بیشتر »